آیا مرزی وجود دارد که هرگز نتونیم ازش عبور کنیم؟

آیا مکان هایی وجود داره که ما هرگز نتونیم بهشون دسترسی داشته باشیم؟ هرچقدر هم که تلاش کنیم؟ ظاهرا جواب مثبته. حتی با تکنولوژی علمی تخیلی، ما در جیب کهکشانمون گیر کردیم. چطور ممکنه؟ و تا چه حد می تونیم بریم؟

ما در بازوی ارام راه شیری زندگی می کنیم؛ کهکشان مارپیچی با اندازه ای  متوسط –  با طولی حدود 100000 سال نوری -متشکل از میلیاردها ستاره، ابرهای گاز، ماده تاریک، سیاه چاله ها، ستاره های نوترونی و سیارات و سیاه چاله های غول آسا.

از دور، کهکشان ما متراکم به نظر می رسه، اما در حقیقت، عمدتا از فضای خالی تشکیل شده. با تکنولوژی فعلی ما، فرستادن انسان نزدیکترین ستاره، هزاران سال طول میکشه.  بنابراین، کهکشان ما بسیار بزرگه.  راه شیری تنها نیست. همراه با کهکشان آندرومدا و بیش از پنجاه کهکشان کوتوله این بخشی از “گروه محلی” هست؛  یک منطقه از فضا با قطر حدود ده میلیون سال نوریی. این یکی از صدها گروه کهکشانی درسوپرکلاستر  Laniakea، که خود تنها یکی از میلیون سوپرکلاستره  که جهان قابل مشاهده را تشکیل میدن.

حالا بیاین برای یه لحظه تصور کنیم که ما اینده ی درخشانی داریم که توسط بیگانگان از بین نمیره و براساس درک کنونی ما از فیزیک، سفر بین ستاره ای را توسعه میده. در این حالت، حقیقتا ما چقدر میتونیم پیش بریم؟

خوب؛ جواب گروه محلیه. این بزرگترین ساختاریه که بشر میتونه جزوی ازاون باشه  درحالی که قطعا بزرگه، گروه محلی  فقط 0.00000000001٪ از جهان قابل مشاهده ست. واقعیت اینه که ما به قسمت خیلی بزرگی از جهان هرگز نمیتونیم دسترسی پیدا کنیم. یجورایی خیلی ترسناکه! نه؟

چرا نمی توانیم بیشتر بریم؟ بیاید به 13.8 میلیارد قبل سال برگردیم زمانی که پارچه ی فضا شامل هیچی نبود. درست بعد از بیگ بنگ. در یک رویداد شناخته شده به عنوان تورم کیهانی، جهان قابل مشاهده در کسری از ثانیه ازاندازه سنگی کوچک به تریلیون ها کیلومتر منبسط شد. این کشش ناگهانی جهان  خیلی سریع وعظیم بود که همه اون نوسانات کوانتومی هم به همان اندازه  کش اومدن و فواصل زیر اتمی تبدیل شد به فاصله های کهکشانی با مناطق متراکم و کمترمتراکم.

پس از تورم، گرانش شروع به جذب همه چیز به هم کرد. اما این گسترش خیلی سریعتر و قدرتمندتر از آن بود که بتونه بهش غلبه کنه ولی در مقیاسهای کوچکتر، گرانش پیرو ز شد. بنابراین، در طول زمان، مناطق متراکم تر یا همان جیب جهان، به گروه های کهکشانی رشد کردند. مثل همینی ک  امروز ما در آن زندگی میکنیم. فقط چیزهای داخل جیب – گروه محلی – به گرانش متصلند.

اما، مشکل چیه؟ چرا ما نمی تونیم از جیب خود به یک جای دیگه سفر کنیم؟ در اینجا، انرژی تاریک همه چیزو پیچیده می کنه.

حدود شش میلیارد سال پیش، انرژی تاریک به پایان رسید. انرژی تاریک اساسا یک نیرو یا اثر نامرئیه که بوجود امدن و سرعت بخشیدن به رشد جهان را باعث میشه. ما نمی دانیم چرا، یا انرژی تاریک دقیقا چیه؟ اما می تونیم اثرشو به روشنی مشاهده کنیم.