کمکم کنید، من دلم برای خانه تنگ شده است

اگرچه فرزند شما 100 درصد مطمئن است که او تنها کسی است که چنین احساسی دارد، اما واقعیت این است که تک تک دانش‌آموزان این ناراحتی را احساس می‌کنند.

نقش شما به عنوان والدین در این مرحله این نیست که این حس را از بین ببرید (اگر حتی بتوانید!)، بلکه کمک به توضیح آن، عادی سازی آن، مهار آن و مهمتر از همه کمک به فرزندتان برای درک این موضوع است که این جریان موقتی است و می گذرد.

هوم سیک به معنای دلتنگی برای خانه نیست، زیرا اکثر دانش آموزان برای ترک خانه (و تمام درگیری با خواهر و برادر، انطباق با مقررات منع رفت و آمد و …) آماده هستند. اما آنها چیزهای آشنا را از دست می دهد، ریتم های آشنای روز، چهره ها و مکان هایی که می شناسد.

هوم سیک مربوط به گذار بین دو جهان است. آنها نه تنها نگران ترک چیزهای آشنا هستند، بلکه از رویارویی با ناشناخته های بزرگ نیز نگران هستند. اگر فرزند شما ناراضی است، به این معنا نیست که در مکان اشتباهی قرار گرفته است. تا زمانی که خود را در بافت جدید خود قرار ندهد، احساس راحتی نخواهد کرد. آنها به معنای واقعی کلمه در حال گذار هستند. به این ترتیب می توانید توضیح دهید که دانش آموز شما سرگردان است زیرا بین دو دنیا قرار دارد.

تغییر ناگهانی است. از طرف دیگر تنظیم آنها طول می کشد. اما وقتی فرزند شما شروع به پر کردن شکاف‌ها با چهره‌های جدید، غذاهایی که دوست دارد، مکان مورد علاقه‌اش برای قهوه یا میان‌وعده‌های آخر شب می کند، کمتر دلتنگ خانه خواهد شد، زیرا روند تبدیل کالج به خانه به خوبی در حال انجام است.

یک بار دیگر همه چیز عادی می شود.

دانشجوی کالج شما باید درک کند که این ترس‌ها که در ذهنش می‌چرخد را می تواند تحمل کند.

در این مقاله چند ایده برای ایجاد احساس بهتر در زمان انطباق وجود دارد.

در ابتدا انتظار نداشته باشید که احساس فوق العاده ای داشته باشید.

بهترین راه برای کنترل ترس این نیست که انتظار داشته باشید روند یکپارچه ای داشته باشید. به فرزندتان بگویید هر روز بیشتر متوجه افزایش زمان هایی شود که به خانه فکر نمی کند یا احساس ناراحتی نمی کند.

بدانید که احساسات به صورت موج می آیند

وقتی در وسط یک احساس قوی قرار می گیرید، احساس طاقت فرسایی دارید که انگار قرار است شما را زمین بزند و هرگز تمام نشود.

به دانش‌آموز خود یادآوری کنید که احساسات می‌آیند و سپس از بین می‌روند، و به خود بگویید که آنچه اتفاق می‌افتد طبیعی است و موقتی است و در مدتی کوتاه احساس بهتری خواهید داشت.

رو به جلو حرکت کنید و یک بازه زمانی برای تنظیم قرار دهید

اگرچه فرزند شما مملو از ترس های قابل انتظار “اوضاع هرگز بهتر نمی شود” است، از او بخواهید تا به این فکر کند که واقعاً باور دارد اوضاع چگونه پیش خواهد رفت. پیش‌بینی‌های مضطرب او را با واقعیت‌ها روبرو کنید. و از او بخواهید تخمین بزند که فکر می کند چقدر طول می کشد تا به روال جدید خو بگیرد، یک هفته؟ یک ماه؟ حتی اگر او تخمین خوبی نزند، فقط اینکه بتواند پایان منحنی تعدیل را پیش بینی کند، نشان می دهد که این ممکن است.

مراحل موفقیت های قبلی را دوباره دنبال کنید و بر نقاط قوت و منابع تمرکز کنید

ممکن است فرزند شما از چالش هایی که با آن روبه رو است ناراحت باشد، اما به او کمک کنید و از او بپرسید که چگونه تمام آن چالش های قبلی را حل کرده است؟ از او بپرسید چه کاری برای خودش انجام داده است که بسیار مفید بوده است، و چگونه می تواند آن مهارت ها و استراتژی ها را در چالش فعلی خود به کار گیرد.

فکر نکنید، در بازه های کوچک انجام دهید و انجام دهید

ممکن است فرزند شما احساس کند که باید احساس بهتری داشته باشد تا چیزهای جدید را امتحان کند. برعکس این موضوع صادق است. دانش آموز خود را تشویق کنید تا هر روز قدم های کوچک بردارد. به چند نفر دیگر سلام کند، خودش را به همسایه ها معرفی کند. انگیزه به دنبال رفتار است. همانطور که خودمان را در حال انجام کارها می بینیم، بیشتر احساس می کنیم که می توانیم. بنابراین به فرزند خود یادآوری کنید که قدم های کوچک بردارد. تو نباید در این یک هفته همه دوستان مادام العمر خود را پیدا کنی تو فقط به کسی نیاز داری که با او شام بخوری یا به تو کمک کند بفهمی ماشین لباسشویی چگونه کار می کند.

پذیرای تجربیات جدید و متفاوت باشید

ممکن است فرزند شما بخواهد فقط فعالیت هایی را انجام دهد که آشنا هستند. به او پیشنهاد دهید چیزهای تازه را امتحان کند. او ممکن است از چیزهایی که کشف می کند شگفت زده شود و در طول مسیر با مردم جدید ملاقات خواهد کرد.

ایجاد یک منطقه راحت و زمان توقف

به همان اندازه که این زمان توسعه و اکتشاف است، فرزند شما باید پایگاه رشد خود را ایمن بداند. بنابراین با کودک خود در مورد خواب کافی، خوب غذا خوردن و آبرسانی صحبت کنید. تمرکز عاطفی نیز مهم است – فعالیتی که نوجوان شما دوست دارد انجام دهد – پیاده روی، ورزش کردن – خوب شاید حتی بازی های ویدیویی بد نباشند و حتی مهم است که به این چیزهایی که در منطقه راحتی فرزندتان هستند برگردید، به شرطی که برای جلوگیری از آنچه در اطرافش می‌گذرد، خود را پشت آنها پنهان نکند.

تماس خود را با خانه گسترش دهید: به جای صحبت کردن، متن بنویسید

برخی از دانش‌آموزان ممکن است وسوسه شوند که مرتباً با خانه تماس بگیرند. در حالی که صدای والدین می تواند بسیار اطمینان بخش باشد، بچه ها نیز می توانند پسرفت کنند. این اشکالی ندارد و گاهی اوقات می تواند مهم باشد، اما برای به حداقل رساندن تلاشی که کودک برای «بازسازی» اعتماد به نفس خود انجام می دهد، زمان های مشخصی را برای صحبت برنامه ریزی کنید و در بین آنها پیامک ارسال کنید. این به کودک شما کمک می کند تا به خود ثابت کند می تواند “بدون” شما روزهای طولانی تری را تحمل کند.

والدین نیز می توانند این مراحل را دنبال کنند. بهترین چیزها در زندگی از تغییر به وجود می آیند، و این چیزی است که هم شما و هم فرزندتان سال ها برای رسیدن به آن تلاش کرده اید. همانطور که دانش آموز شما شروع به مستقل شدن می کند شما نیز می توانید شروع به بررسی تغییرات خود کنید. تخمین بزنید که چقدر طول می کشد تا این وضعیت جدید عادی شود. در ابتدا احساس ناراحتی می کنید، اما اعتماد کنید که خود را تنظیم خواهید کرد. به زودی خواهید فهمید – همانطور که می شنوید غم و اندوه در صدای فرزندتان به هیجان تبدیل می شود – این بهترین لحظه برای پدر و مادر شدن است.

منبع: psychologyToday